Woensdag, regendag

De derde dag is vaak de moeilijkste. Iedereen is moe en toen ik deze ochtend mijn bed uitkwam, hoorde ik de regen tegen de ramen. Maar de dag vloog voorbij.

Na een verhaal toverden de maantjes met hun tekeningen. We wisselden met de sterretjes van plek na onze koek, zij kwamen knutselen, wij gingen naar de turnzaal. Daar werd de toverstaf doorgegeven tot de heks hem kon vangen en oefenden we onze paardrijskills met behulp van springballen op een slalomparcours.

Iedereen was wel wat moe, dus lagen we op de matten terwijl de andere toverfee een spannend verhaal voorlas. De maantjes maakten vandaag ook prachtige toverspiegels terwijl de sterretjes dansten. Toen ik samen met de maantjes na het afmaken van de spiegels terug de turnzaal in ging, speelden we allemaal samen grappige spelletjes.

Als afsluiter nog een laatste verhaal (ja, dat zijn er drie vandaag, wat een verwennerij). Toen dat voorbij was, verschenen er plots een heleboel mama’s en papa’s in de deur, zij  hadden zich verstopt tot het verhaaltje uit was. Tijd voor het kasteel…

Vandaag geen foto’s op de blog, want de toverfee is bij haar thuiskomt in de zetel in slaap gevallen en heeft bijgevolg niet genoeg tijd om de foto’s te bewerken. Morgen waarschijnlijk geen blog, maar vrijdag dan een extra lange afsluiter met extra veel foto’s.

 

Kabouters, heksen, een nar en moeheidstraantjes

Ik kende hun namen nog wel, maar de mijne kenden ze niet meer allemaal en elkaar ook niet zo. Maar we geraken het wel. Er waren al minder traantjes bij het afzetten, maar de vermoeidheid werd sommigen een beetje te veel. We toverden onszelf weer sprookjesland in.

De toverfee vertelde het verhaal van Roodkapje uit het Disney-sprookjesboek en moest halverwege improviseren wegens een té kindvriendelijke versie: de grootmoeder verstopte zich in de klok en de beer kwam hen redden…de toverfee vertelde toch liever over een wolf die mensen in één hap opat en een jager en stenen die in een buik worden genaaid. Zelfs haar favoriete dialoog hadden ze verandert en dat is toch niet OK. We gooiden wederom met balletjes om al die namen nog eens te herinneren en ook de nieuwe maantjes helemaal in de groep te krijgen.

Zowel de maantjes als de sterretjes knutselden samen. Wij werkten voort aan de tovertekeningen en de sterretjes maakten sterretjes, voor een toverstafje. Eén sterretje viel met haar hoofdje op de tafel in slaap, dus lieten we haar even rusten op een turnmat, want bedjes hebben we niet, maar zal toch beter hebben gelegen dan een tafel bekleed met een knutselzeil.

Voor we het wisten, was het al weer middag. Het vrij spel werd verstoord door een ware storm, waardoor we binnen moesten spelen, tot groot ongenoegen van de trommelvliezen van deze toverfee. Er zitten trouwens enkele echte fotomodellen tussen de kampgangers… Omdat we allemaal een beetje moe waren, hebben we ook even op de turnmatten gelegen om te rusten, met even rustige muziek op.

Helemaal opgekikkerd gingen de sterretjes buiten estafetten en parachutespelen en de maantjes speelden spelletjes met een toverstaf, plaagkabouters en heksen en een toverfee die voor de gelegenheid een gemene nar werd die de schat het kasteel uit gooide. De regen bracht de sterretjes wederom naar binnen. De temperatuur staat me dezer dagen wel aan, maar die regen zal ik morgen toch eens moeten proberen weg te toveren.

Ook de maantjes maakten golven en een tent met de parachute en hielden twee ballonnen toch wel heel lang in de lucht. Er bleken een heleboel bommen in ons midden te zijn, dus moesten die één voor één ontmanteld worden, met kneepjes in de billen dus.

Het afsluitverhaal vandaag was de fabel van de haas en de schildpad.

Tot nog meer magische avonturen

 

De toverfee en haar maantjes

“Abracadabracabimbambeierenwijgaannaarsprookjesland” toverden we ons naar sprookjesland. Zo gaat dat op sprookjeskamp.  Achtentwintig maantjes en sterretjes verdeeld over mij en de andere toverfee. De maantjes volgen mij omdat ik hun roos-geel-zilveren toverfee ben, al is de betekenis van die naam niet helemaal meer duidelijk voor iedereen. Maar dat hoeft ook niet. In sprookjesland hoeft een rationele uitleg niet altijd.

Ik las Sneeuwwitje uit een boek met prenten van de film, die de maantjes nog nooit gezien hadden. We kennen elkaars naam al allemaal, tot we ze ook moeten opnoemen. Dus gooien we de bal nog eens rond om ons geheugen op te frissen. De andere toverfee pakte het handiger aan, zij plakte per ster een naamsticker, maar vooral voor zichzelf, want lezen doen alleen de toverfeeën. En ik ken de maantjes al allemaal.

We giechelden verder in de zon, bereden een paard, vlogen met een vliegtuig, reden met een auto en een trein en we draaiden helicoptersgewijs terug naar onze paarden. Zo vonden we uiteindelijk toch de prinsen en prinsessen die we wilden redden.

Koeken zijn lekker en zeker in de zon. Zo krijgen de maantjes ook allemaal tijd om al hun spannende verhalen aan mij te vertellen en dan liefst allemaal tegelijkertijd. Nu weet ik dus dat ze allemaal van Studio 100 houden en de meisjes allemaal Mega Mindy adoreren. Er is zelfs een sterretje dat zichzelf Mega Mindy noemt, maar hoe dat werkt, weet ik nog niet helemaal.

We speelden eilandbal en Chinese voetbal tot het tijd was om te eten. Daartussenin was het even paniek, maar het bleek enkel een bloedneus te zijn, van de warmte waarschijnlijk. Een kind met een bebloed gezicht laat je hart toch even sneller slaan. Maar ze was flink en ging al gauw terug spelen. Hongerhadden de maantjes ook al even en die boterhammen smaakten dus ook van harte. Zo leerden we elkaar nog beter kennen. Even vrij spelen op de speelplaats, nog een bloedneus en wat kleine wondjes en dan waren we klaar voor iets rustigers.

Dus gingen we bewegingspedagogiek doen, ’cause all the cool kids are doing it. Alles losschudden, met balletjes over elkaars lichaam rollen, pakjes van kindjes maken tot we allemaal volledig ontspannen tot rust waren gekomen.

We kleurden met wascos aan wat morgen tovertekeningen worden, de magie komt er morgen bij. Toen ik foto’s trok van de sterretjes tuimelde er ééntje naar achter met zijn stoel op mijn been. Hij had niets, maar deze toverfee heefet nu een mooie blauwe plek op haar linkerdij…Plots was het al tijd. Nog een verhaaltje voor de sterretjes en de maantjes samen over een roze draak met een vreemde anticlimax en dan kwamen mama’s en papa’s terwijl het sprookjeskasteel onveilig werd gemaakt.

Tot morgen dan maar

Een deel van de foto’s:

 

Zomervakantie!

En plots was ze daar. Ze kwam samen met de zon en dat is niet altijd even vanzelfsprekend. Al mag het voor mij wel wat frisser, ik hoop stiekem toch dat we dit jaar nog eens een zonnige zomer krijgen. Niet alleen omdat de zon iedereen gelukkiger maakt en de stad laat schijnen, maar ook omdat ik altijd wel fan ben geweest van waterspelletjes…

Kamp geven is de leukste studentenjob die er is. Hoe ik het vind na vier weken, sja, dat zal deze blog uitwijzen…maar ik heb alleszins zin in. Bloggen vind ik ook wel tof, al ben ik niet altijd zo goed in het volhouden, zoals mijn andere blog wel uitwijst, maar nu er lezers zijn en zeker veel te vertellen, zou een writer’s block niet echt een probleem moeten zijn.

Er staan spannende dingen op het programma. En natuurlijk zullen er ook veel bellen worden geblazen… Mijn medeavonturiers zijn nog mysterieus en ik hoop dat ze mee reizen met mijn knettergekke ideeën. De medemonis klinken zeker veelbelovend. Wie weet krijg ik ze wel zover ook eens een blogpost te schrijven…

Foto’s zullen er ook zijn. Veel zelfs. Hier zal je voorsmaakjes zien en de rest kan je bij Ideekids vinden en voor al die fantastische ouders die hun kroost aan de bellenblazeres toevertrouwen is er een speciale weg naar foto’s in hun hogere resolutie.

De bellenblazeres wordt een toverfee maandag op een kleutersprookjeskamp van de Antwerpse Sportweken.

Daarna gaat ze drie weken de projectplaats in Antwerpen onveilig maken

- 13-17 Juli: Tatertheater

-20-24 Juli: Kliederkladderkamp

-27-31 Juli: Het circus komt